Prolog: Oczami Sary

15 października. Data ta była dla mnie ważna ale chwilami chciałabym ją zapomnieć. Tego dnia naprawdę zdałam sobie sprawę z tego kim jestem. Znaczy.. już dawno to podejrzewałam, nie miałam jednak jednoznacznego potwierdzenia. O czym ja właściwie mówię? Już wyjaśniam, już wyjaśniam. Od początku, odkąd znam tę rasę, zauważam u siebie podobieństwa... do wampirów. Tak, tak, wampirów. Jestem niesamowicie blada, moje zęby przypominają kły... no i... no i uczucia... zachowania... zmysły. Wszystko mi mówi, że nie jestem normalna. Czuję uczucia innych osób, ale tylko te, które odnoszą się do mnie. Czuję również krew, chociaż dość słabo, nie tylko tą przesiąkniętą alkoholem, ale tą najsilniej. Nie mam zbyt wielu przyjaciół. Ba, nie mam żadnych przyjaciół. Prócz kotów. Tak, koty mnie lubią. Tak samo jak wampiry. Każdego wampira lubią koty. Czemu? Nie stwierdzono, w żadnej książce, w żadnym micie, w żadnej legendzie. Nie wspominano nawet o kotach. Może nikt nie wiedział? Ale cóż... odbiegam trochę od tematu. 15 października...

Tego dnia padało. Deszcz uspokoił się dopiero koło szóstej godziny, a i wtedy miasto spowijała mgła. Dla wampira warunki idealne wprost do polowań. Ludzi na ulicach jednak mało. A jeśli już ktoś był to przedstawiciele grupy społecznej zwanej potocznie dresami - zgarbione postacie w czarnych dresach i kapturach czekające, podobnie jak wampiry, na jakąś zdobycz - telefon, zegarek, złotą bransoletkę, portfel..no i ich cele, bardzo nieliczni ludzie wracający z jakichś imprez. Krajobraz pospolity. Cisza, spokój, mgła i ciemność, przerywane tylko światłem kilku ulicznych lamp. Aż tu nagle... ulicą idzie dziewczyna w czarnym płaszczu z ćwiekami na mankietach rękawów i w najwidoczniej nowych glanach. Dziewczyna o niesamowicie bladej skórze i intensywnie rudych, prostych włosach. Głowę ma pochyloną, tak, że dolna część twarzy zatapia się w chuście w czarno-białą kratę. Oczy jednak - brązowe ze złotymi refleksjami, w świetle latarni wydające się nawet bursztynowe obserwują wszystko wokół. Dziewczyna przechodzi obok jednego z zaułków w którym ukrywają się te osoby, zwane dresami. Nie przepuszczają okazji. Jest ich dwóch. Stoją przed nią, patrzą na nią uśmiechając się szpetnie pewni, że tym razem pójdzie wyjątkowo łatwo. Dziewczyna nie okazuje jednak strachu, patrzy im kolejno w oczy. Jej spojrzenie ma w sobie coś... dziwnego. W umyśle jednego z mężczyzn pojawia się zwątpienie, czy aby na pewno pójdzie tak łatwo. Dziewczyna uśmiecha się, oni tego jednak nie widzą. Potem podnosi rękę, rozwiązuje chustę i uśmiecha się ukazując zęby. Podobne do kłów. Minęła sekunda a dziewczyna skoczyła. Dopadła bliższego z mężczyzn i ugryzła go. Przeszły ją dreszcze kiedy trysnęła krew ale ciepły płyn, z domieszką alkoholu, spłynął do jej gardła i wywołał uczucie... podniecenia? szczęścia? sytości? Nie umiała określić. A po chwili uświadomiła sobie co robi. Oderwała się od mężczyzny, otarła usta i uciekła.

Znaleźli mnie kilka dni później. Wzięli mnie na komisariat, zadali wiele pytań. A potem odwieźli do domu. Rodzice nie przyjęli tego dobrze... Nie z powodu tego co zrobiłam - bo nie wiedzieli co zrobiłam. I właśnie to było chyba najgorsze, myśleli że kogoś zabiłam czy coś. Z tego co wiedziałam człowiek, którego zaatakowałam przeżył. Kilka tygodni później policjanci wrócili. Z lekarzem psychiatrą. On rozmawiał ze mną, policjanci z rodzicami. Kiedy oni już poszli rodzice usiedli naprzeciw mnie. Rozmowa była długa i nieco krepująca. A wynik tej rozmowy był... niezbyt miły. Wysyłali mnie... nie uwierzycie. Oni wysyłali mnie do psychiatryka. 

"To nie jest do końca tak... będziesz w specjalnej grupie, która jest normalna, ma tylko pewne problemy, które razem rozwiązują..."- mówili. Byłam zarazem wściekła ale i dziękowałam im... kiedy myślałam o tym co zrobiłam tamtemu człowiekowi i o tym co wtedy czułam... to mnie przerażało, po prostu przerażało. I obrzydzało. W psychiatryku nie będę mogła tego robić. Kto wie, może będzie tam ktoś podobny do mnie? Może w końcu znajdę kogoś, kto nie będzie ode mnie uciekał, kto nie będzie się mnie bał tak jak wszyscy dotychczas? Ale Boże! Psychiatryk?

Czarny mercedes zajechał na teren zakładu psychiatrycznego. Sara nie znała i nie chciała znać nazwy tego zakładu. Ubrana w swoje czarne glany, tymczasowo zostawiając płaszcz z ćwiekami w domu i zastępując go  zwykłą białą kurteczką kontrastującą ostro z czarnymi dżinsami, wysiadła z samochodu razem z rodzicami. Po trochu się bała, w głębi duszy jednak wiedziała, że sobie poradzi na tym... oddziale specjalnym. Była silna. Wiele razy musiała sobie radzić. Zupełnie sama. Bez nikogo. Tutaj też tak będzie... ba! może nawet będzie lepiej? Wątpiła w to, chociaż bardzo chciała uwierzyć. Weszli do środka, rodzice rozmawiali chwilę z jakąś kobietą i zaczęła się chwila pożegnań. Rodzice obiecali jej odwiedziny co tydzień. Skinęła im głową, powiedziała kilka słów otuchy - wiedziała, że się o nią boją, mimo że tego nie pokazują. A potem oni poszli, mercedes odjechał a ona została sama z tamtą kobietą w pomieszczeniu przypominającą poczekalnię w przychodni - małym biało-niebieskim pokoju z recepcją, kilkoma drzwiami i ławkami.
- Sara, tak?- zwróciła się do niej kobieta. Ona również miała rude włosy, jednak ciemniejsze, zachodzące nieco w brąz.
- Owszem. Sara Jensen. - Przedstawiła się i zlustrowała wzrokiem kobietę. Była niewiele wyższa od niej, ubrana w biały żakiet i ciemnoniebieskie spodnie. Na szyi zawieszony miała identyfikator.
- Możesz zwracać się do mnie panno Parker. Chodźmy, Saro. Pokażę ci twój pokój i twój oddział.- Odpowiedziała. Weszły przez drzwi z jakimś kodem, przeszły korytarzem o białych ścianach i posadzce wyłożonej zieloną wykładziną. Schodami w górę. W końcu doszły do pokoiku przypominającego salon - były w nim sofy, jakiś stół pod ścianą, fotele, biblioteczki. I obrazy, na każdej wolnej ścianie wisiały obrazy. Na pewno nie przypominało to psychiatryka, na pewno nie. Salon pełny był ludzi, w większości nastolatków, Sara zauważyła jednak również dwie osoby dorosłe - ale również nie stare. Kiedy razem z panną Parker weszły do salonu wiele spojrzeń, chociaż nie wszystkie zwróciły się na nie. Panna Parker jednak przeprowadziła ją przez tłum, do korytarza w którym mieściło się mnóstwo drzwi. Dormitoria. Izolatki?
- Tutaj mieszczą się sypialnie. Będziesz dzielić jedną z inną dziewczyną.- odpowiedziała jakby czytając jej w myślach. Poprowadziła ją na koniec korytarza, do schodów a potem na wyższe piętro. W końcu stanęły przed białymi drzwiami.- To tutaj. Twoje rzeczy już tu są.
- Mhm.- mruknęła Sara. Po chwili jednak zdała sobie sprawę że pasowałoby podziękować.- Dziękuję panno Parker. Mogłabym wrócić do salonu?- kobieta uśmiechnęła się.
- Oczywiście.- wróciły razem do salonu. Spojrzenia znów zwróciły się na nią. Panna Parker przedstawiła ją a potem poszła. Ludzie dopadli do niej i zaczęli wypytywać.
- Cześć, zostaniemy przyjaciółmi?
- Jak się tu dostałaś? Co zrobiłaś?
- Skąd pochodzisz, czemu tu jesteś?
Pojawiło się również dziwne stwierdzenie:
- Jesteś zbyt ładna by być psychicznie chora.- powiedział to chłopak. Miał ciemnoniebieskie oczy i jasną skórę. Jego włosy były czarne niczym smoła, sięgały ramion. Jego ręce były poznaczone.. bliznami. Niemal już niewidocznymi ale jednak to "niemal" robiło różnice. Sara widziała wyraźnie. Przepchnęła się przez tłum i usiadła sama. Chcieli do niej podejść powstrzymali się jednak. Podeszła do niej tylko jedna dziewczyna. Usiadła obok.
- Jestem Destiny. Mieszkamy razem. Witaj w naszej psychicznej gromadce, Saro.

~Syra Cailan